Actualizacións de Marzo, 2012 Conmutar Fíos de Comentarios | Atallos de teclado

  • mamosteiro 9:17 en 7 March, 2012 Ligazón permanente | Resposta  

    Proxecto Micro-relatos 

    Os alumnos de 4º de Secundaria veñen de poñer en marcha un novo proxecto en twitter baixo o hastag #sekmr. A iniciativa  encádrase dentro da materia Lingua Galega e Literatura e consiste na realización de microrelatos en 140 caracteres. Os dous primeiros títulos deste proxecto son: ‘O asasinato de Manuel de Bueu’ e ‘O marido celoso de María da Coruña’. Os interesados en coñecer este traballo podedes facelo a través da búsqueda de twitter co hastag #sekmr, é imprescindible que teñades conta de twitter para poder facelo. Nos próximos días irán aparecendo novos relatos.

     

    Advertisements
     
  • mamosteiro 11:42 en 4 February, 2012 Ligazón permanente | Resposta  

    Ampliación 

    Comezara a nevar. O pobo cubriuse de branco en menos dunha hora. O ceo comezaba a escurecerse e non era soamente pola cantidade de fume que vertían as chemineas. Eran datas de Nadal e tódalas casas que podían tiñan o lume acendido para quentarse nesta invernía. As calles, desertas, estaban decoradas humildemente, con luces de cores e a natureza, contribuíndo a aumentar a fermosura, comezou a construír carambelos colgantes que refractaban esas luces. Máis eran rúas valeiras. Ninguén percorría os seus recunchos. A capa de neve que acababa de caer era virxínea, sen unha soa pegada que deformase a perfecta alfombra branca. No centro do pobo, enfronte do axuntamento, un enorme abeto todo decorado con luceciñas, e, na parte máis alta, escintilante, unha estrela dourada. Ao sur do axuntamento, cerca das aforas, un río manso comeza a renderse a friaxe e as súas augas comezan a solidificarse en pequenos anacos de xeo que van río abaixo ata chegar, quen sabe, preto das augas do mar.

    O vagabundo camiñaba camiñaba, horas levaba camiñando, ata que por fin viu algo que lle fixo avanzar con mais gañas. Dende a súa posición podíase ver xa un pobo. Momentos mais tarde xa estaba enriba da ponte de madeira que cruzaba aquel río manso, no que os cristais xeados case chegaban o mar. Ao entrar nas inmediacións do pobo, pronto se decatou de que esa neve aínda non fora pisada. Xa estaba acabando de poñerse o Sol cando, por fin, chegara a igrexa. Tiña que pasar a noite baixo teito, ou arriesgarse a amañecer morto de hipotermia. Pero non podía ser, non podía permitirse o luxo de morrer. Se morría agora, todo o camiño andado en que quedaría? En nada. Non era home sen fogar, camiñante de camiños, para deixar este sen rematar. Non. Chamou a porta e o sacerdote, non respondeu. Xa de noite, chamou porta por porta e non encontrou ninguén. Un pobo precioso, ben decorado e con suministro de auga e luz mais, deserto. Portas cerradas sen ninguén que lle abrise. Aínda que ia contra os seus principios, entrou a quentarse. Por non encontrar compañía no ia deixar seu camiño incompleto.

    Miguel Melón. 4º ESO

     
  • mamosteiro 11:39 en 4 February, 2012 Ligazón permanente | Resposta  

    Ampliación 

    Datas de Nadal, datas de felicidade, de ledicia, de amor, de compartir, de paz.

    Plena Gran Vía un sábado pola tarde, vésperas de festa. Traballando, coma sempre, fico parado e observo á xente, vidas e historias cruzan polo meu camiño sen decatarse nin tan sequera de que os observo, sen decatarse de que existo. Intento imaxinarme que lles pasa, porque se ven tristeiros, decaídos, evadidos da realidade, da nosa realidade.

    Varias parellas discuten sen ningún sentido, ela porque di que non a escoita, que non a entende, el se limita a negalo , sen argumentar; non pode facer iso e observar á espectacular rubia do lado, demasiado traballo. Nunca o arranxaran, perden o tempo, as rubias abundan.

    Unhas rapazas fican o meu lado, o noso futuro, a mocidade. Paro a escoitar, que oio? Pois usando os seus termos, algo superforte. A unha delas, a mais alta e maquillada, anuncia indignada que os seus pais a castigaron sen saír o sábado por suspender cinco. Eu, inocente de min, penso para min, se que é forte si, con trece anos suspender máis da metade das sinaturas. Pero entón, unha voz sobresae entre elas, aguda e crispante ennegrecendo a miña hipótese solta un insulto, mais dirixido os  pais da moza, mais aínda así, amosa a súa preocupación polo futuro da rapaza, como vai ir o sábado pola noite o recinto? Pobres nenas, que cambiada ven a realidade, pobriñas delas confunden os seus problemas, pobres delas, que cambian a súa realidade.

    Canso de escoitar, farto de tentar entender estas novas realidades, paro de escoitar e paso a imaxinar as historias do meu arredor,pois hoxe temos pouco curro, coma sempre. 

    Entón unha muller chama a miña atención, executiva, tacóns que retan superas os seus nocellos, americana ben posta, teléfono en mano, se xira cara min, eu ensino o meu mellor sorriso, por fin. Acercase, sorrí e entón comeza o primeiro dialogo do día:

     – Sabería indicarme onde están os grandes almacéns, por favor? É importante teño que mercar os agasallos dos meus fillos, é as 8 teño unha reunión, así que se pode os que estean máis cerca.

    O seu bonito sorriso tornase hipócrita, como a miña esperanza en resignación. Eu, como bo cristián ateo, dígollo. E entón ela xa sen a necesidade de sorrir, sorrí e mentres se vai grita -que Deus se llo pague-. Eu, materialista pouco, pero estúpido tampouco,así que se existes o prefiro en efectivo. Unha muller nun mundo de homes, tenta desenvolver o papel de superwoman, home de día, muller nos ratos libres.

    E así, volvo quedar solo e por acabar coa rolda de actividades, póñome a pensar.

    O meu arredor un séquito de luces e de arboriños, olor a castañas, de banda sonora panxoliñas. Decoracións de edificios con carambelos, a xeada máis real que xamais mirarei.

    Todo é bonito, ben adornado, bonito envoltorio, mais e o contido? Persoas tristeiras, hipócritas, ocupadas, distraídas, axeas, conscientes. E o final o máis feliz son eu, dous fillos e unha muller, unha familia, iso é o que me fai feliz. Chegar e velos sorrir, pasar o tempo xuntos, aprecio o que os demais pasan polo normal. Son feliz e non podo evitar sentirme afortunado , por leves momentos creo en Deus. De súbito algo interrompe os meus pensamentos, alguén me fala, Deus es ti ? E entón o miro, un neno obsérvame con inquietude e coa inxenuidade que so pode ter un neno, este me di mentres me tende a man – tome para vostede, feliz Nadal-. Eu case non o creo e como quen mira por primeira vez o ceo intento coller a lúa e ,para cambiar a rutina, a alcanzo, dez euros !

    Si señoras, señores, rapaces, rapazas, son un mendigo ou como me gusta chamarme un receptor de caridade, e si son feliz. Levo identificación como calquera outro e son valente paso os días na procura de algo que abonda menos co diñeiro, a bondade; aliméntome da fe pola humanidade, a falta doutros alimentos. E si, son feliz.

    Un :

    HOME DE 44 ANOS CON MULLER E DOUS FILLOS,

    BUSCA EMPLEO, SUPERVIVENCIA, AMPARO, XUSTIZA, CARIDADE, BONDADE..

    SE QUE NO ABONDAN, ASÍ QUE SE ACEPTARA CALQUER DONATIVO.

     

    E si, es feliz.

    Ana Fernández. 4º ESA

     
  • mamosteiro 10:05 en 19 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    Actividades Nadal 4º de ESO 

    Os alumnos de 4º de ESO tendes que rematar a Unidade 3 nos apartados de Gramática, Léxico e Sociolingüística. Á volta das vacacións procederemos á súa corrección e a revisar que todos as teñades feitas. Non esquezades o libro nin a unidade. Para os esquecedizos deixarei no Issuu a unidade.

     
  • mamosteiro 17:24 en 15 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    O retrato. Marta Ferreira 

    Triste domingo,desolador día. Vexo pola fiestra e chove fóra, vexo no meu interior e tamén chove.
    Teño ó meu carón ó meu fillo. Teño ó meu carón un corpo que xa non pode tirar máis do seu corazón, teño un corpo cheo de baleiro, que non fala, que non ri, que non chora, que non sinte, que non recordo…
    Bebendo a última das copas de viño das botellas que quedaban na taberna e ,intentando afogar nelas o meu mirrado aspecto, canso e sen forzas, pensei nas posibilidades que quedaban para poder garda-la súa imaxe nos meus recordos; o seu sorriso, o seu pelo louro e eses ollos verdes que poderían conxelarte ó mesmo tempo que namorarte.
    Ti vida, ti castigadora, ti vento rancoroso, por qué teño que ser eu o elixido? Por qué ten que caer encima miña todas as túas infamias? E o máis importante de todo, por qué el? Porque te levas a un neno que pouco recorreu do teu camiño negándolle o pracer de seguir vivindo?
    Pecho os ollos unha vez máis, a décima nesta noite, desexando que nada disto estivera pasando, pero o destino non estaba da miña parte e semellaba que non o ía estar nunca.
    Os médicos xa non tiñan curas e as curas xa non xurdían efecto. É momento de despedidas, é o momento de atopar unha solución para poder recordalo para o resto dos meus días, quero un retrato. Un retrato marabilloso, cheo de cores, cheo de fantasía, cheo de amor, no que estivera impregnado o seu aroma.
    Esperando xa ó meu compadre Castelao á porta da taberna chegaron a min as dúbidas de facelo ou non facelo. Respirei e cando chegou o meu honrado médico soamente puiden articular un “boas noites” ata que rompín a chorar.
    El sentiu a miña dor e pensaba que o que procuraba era unha nova cura máxica que lle devolvera a vida ó meu fillo.
    -Un retrato Castelao, un retrato, xa non che pido máis, meu fillo morre e se eu non teño unha mostra del morro tamén.
    Cheo de rabia encóntrome. O médico soamente pon escusas e pensa que o mellor é que lle saquen unha fotografía. Cal é o seu problema? E que acaso non entende que quero unha memoria daquela parte do meu sangue no que estea activo e feliz, risoño e abraiado?
    Sinto que teño que mover terra e mar para conseguir o meu obxectivo. E movereinos, xúrocho fillo meu. Xúrocho.
    Os fotógrafos xa non teñen magnesio. Outra vez a fortuna xoga co migo. Moveu ela a súa ficha, agora tócame a min, e moverei a raíña…
    Busquei a Castelao e conteille o do magnesio. Imploreille e turrei por el. Turrei ata que accedeu a face-lo retrato.
    O médico e debuxante comezou coa obra pero non o facía ben. Qué estaba a debuxar? Que era iso? Era un esqueleto sen vida, un anxo ferido e moribundo? –Non!- Gritei con tódalas miñas forzas.- Non o quero así, recorda como era. Castelao recorda ó meu fillo alegre e riseiro. Fai o esforzo.- Pensaba que os meus enormes esforzos estaban sendo en vano.
    O meu compañeiro comezou a debuxar. Por cada pasado có lapis que facía eu sentíame máis vivo, a luz da vida volvía a min e coas miñas mans acariñaba o rostro pálido do meu fillo. Que fermoso é, e que perfecto semellaba no retrato.
    Cando rematou o médico saíu da casa. Só quedamos el e máis eu. Aclaro a voz e comezo:
    Preciosa é a vida e maligna é a morte pero ninguén di que non poda vence-lo sufrimento ó que ela condenábame. Negro aparentaba ser o meu destino pero mírate, es ti. Es feliz verdade? Agora podo ve-la túa cara cada mañá, poderei espertar e ollar para o teu retrato e saberei que ti estás onda min que o teu alento está no meu arredor, moi preto de min e que as túas mans remexen os meus cabelos.
    Tiven moitos fillos, pero o máis bonito es ti. Velaí está o retrato que non minte…
    Chorei. Chorei ollando como a vida que te trouxera ó mundo levábate e arrancábate das miñas mans. Es libre meu tesouro, es libre, e cando mire o ceo saberei que ti das vida o retrato.

     
  • mamosteiro 17:20 en 15 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    O retrato. Ana Fernández 

     
  • mamosteiro 17:16 en 15 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    O retrato. Patricia Lojo 

     
  • mamosteiro 17:02 en 15 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    A revista Nós Ana Fernández 

     
  • mamosteiro 9:58 en 13 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    Comeza INSPIRACIENCIA 

    O prestixioso concurso literario sobre Ciencia agora tamén en galego coa participación da Editorial Galaxia

    Hoxe dá comezo unha nova edición de INSPIRACIENCIA, segunda edición dun certame que o ano pasado conseguiu unha altísima participación no conxunto do Estado. Ata o de agora só podían presentarse orixinais en castelán e catalán. Dende hoxe, tamén en galego pois a Editorial Galaxia decidiu participar este ano na organización poñendo así a disposición dos e das que escriben en galego a posibilidade de concursar na lingua propia de Galicia.
    O Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) é quen convoca a segunda edición de Inspiraciencia, concurso de relatos de inspiración científica no que poden participar públicos de todas as idades. Trátase dunha iniciativa da Unidade de Cultura Científica da Delegación do CSIC en Cataluña e do Instituto de Ciencia de Materiais de Barcelona, que conta co patrocinio da Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía.
    Inspiraciencia quere achegar a ciencia á sociedade a través dunha actividade creativa como a escritura. Pretende ser un espazo no que todo o mundo poida pensar ou imaxinar a ciencia dun xeito participativo. Na súa primeira edición recibíronse un total de 214 contribucións.
    Os relatos poderanse publicar na web http://www.icmab.es/inspiraciencia ata o 15 de marzo de 2012.
    O concurso ten dúas categorías (xuvenil, para participantes de entre 12 a 17 anos, e adultos, a partir de 18 anos) e dúas modalidades, relatos curtos, cunha extensión mínima de 800 palabras e máxima de 1.500, e microrrelatos, cunha extensión máxima de 500 palabras. Como novidade desta edición, ademais dos idiomas catalán e castelán, as obras tamén se poden presentar en galego. Cada concursante poderá publicar un relato para cada modalidade.
    Para cada categoría e modalidade haberá un premio institucional e un premio do público. Para o primeiro, un xurado formado por figuras recoñecidas dentro do mundo da cultura avaliarán as contribucións e emitirán a súa resolución. O premio do público decidirano os internautas por votación online unha vez pechada a recepción de relatos. O acto de entrega de premios está previsto que se celebre en abril de 2012.
    Outra novidade desta edición é a vontade de dar unha presenza física no concurso. Mentres estea aberto, organizaranse unha serie de charlas en diferentes bibliotecas de España que ofrecerán algunhas claves dos múltiples vínculos que unen a ciencia e a literatura. En Barcelona, a Dra. Carme Torras, investigadora no Instituto de Robótica e Informática Industrial (CSIC-UPC) e autora da novela “A mutación sentimental”, ofrecerá unha charla na Biblioteca da Sagrda Familia o 31 de xaneiro de 2012 sobre as estreitas relacións entre a ciencia e a ficción a partir da súa experiencia que mostrará a confluencia dos robots na ciencia e a ficción.
    Inspiraciencia conta coa colaboración de 12 centros do CSIC: o Centro de Investigación Cardiovascular (ICCC-CSIC), a Institución Milá e Fontanals, o Instituto de Ciencias do Espazo, o Instituto de Ciencias do Mar, o Instituto de Ciencias da Terra Jaume Almera, o Instituto de Investigación en Intelixencia Artificial, o Instituto de Microelectrónica de Barcelona, o Instituto de Robótica e Informática Industrial (CSIC-UPC), o Instituto de Ciencias do Patrimonio, o Instituto de Investigacións Agrobiológicas de Galicia, o Instituto de Investigacións Mariñas e a Misión Biolóxica de Galicia. Conta tamén coa colaboración das delegacións do CSIC en Andalucía, Aragón, Galicia e Valencia e o apoio da Vicepresidencia Adxunta de Cultura Científica do CSIC.
    Inspiraciencia conta ademais co apoio de Bibliotecas de Barcelona, da Rede de Bibliotecas Municipais da Deputación de Barcelona, da Escola d’Escriptura do Ateneu Barcelonès, a Editorial Galaxia e a Escola de Escritores.

     
  • mamosteiro 12:16 en 9 December, 2011 Ligazón permanente | Resposta  

    A revista Nós 

    Web  sobre a revista Nós creada por Roi Villar (4º ESO A)

    http://www.wix.com/roivillar/novaxeracionnos

     
c
Escribir un artigo novo
j
seguinte artigo/seguinte comentario
k
artigo anterior/comentario anterior
r
Resposta
e
Editar
o
mostrar/ocultar comentarios
t
ir á cabeceira
l
Go to login
h
mostrar/ocultar axuda
shift + esc
Cancelar